.

.

yüreğimden ne geçiyorsa...

.

Şöyle bir yaman dede fasl-ı geçelim..buyrun..

Ustalarin çiraklarina sadece edindikleri meslegi, zanaati degil hayati da
ögrettikleri, en genis ve gerçek anlamiyla ögretmen olduklari dönemde
Hintli bir ahsap ustasi yasiyordu

Bu ustanin çiragi büyüdü, ahsap islemeyi ve hayati ögrendi, kendi isini
kurup baslatti Bir süre sonra dostlarindan biri oglunu getirdi, ustadan
onu yanina çirak almasini istedi

Bir dal kırılırsa tekrar tutabilir Bir cam kırılsa belki tekrar yapıştırmak kabildir Bir kuşun kanadı kırılınca uçamaz zannedilir; iyileşince uçması mümkün

Ya kalbin kırılışı, inkisara uğrayışı, bin parça oluşu, yok mu, ne onulmaz şeydir o? Sonsuz hayatı kaybettirir insana Maddi şeyler kırılınca yapıştırılır, birbiri ne tutturulur da yine bir şeye benzer Fakat manada öyle mi? Bir kere kırılan kalbin parçalarını hangi maharetli el birleştirebilir? Mevlanın nazar-gahı olan gönüldeki inkisar, yüzde teessürünü gösterince o gönlü almak ne kadar müşküldür artık

Ben hasreti sevdim
Vuslattan çok
Geceyi sevdimsiyah zülüfleri dağınık
Ben uykusuzluğu sevdim
Uyanık gezmekten çok…
Yanmayı sevdim
Serin sulardan uzak
Sonra ızdırabı sevdim
Aydınlık sabahlara gebe
Çekilen çileyi sevdim
İki büklüm gezmeyi;kan ağlarken gülmeyi;anadan ,yardan geçmeyi
Dünyadan vazgeçmeyi sevdim
‘ne Cennet sevdası,ne CEHENNEM KORKUSU’

Üst üste kilitlerle, çelik kapılarla kilitli evlerimiz. Almadan vermeye kilitli ellerimiz. Güzel bir söze, bir tebessüme, bir selama kilitli dudaklarımız.Gözyaşlarına kilitli gözlerimiz.

Bir hastaya, bir yaşlının ayağına varmaya kilitli ayaklarımız. Yollarımız, yönlerimiz kilitli. Ufku göstermiyor pusulamız. Çünkü gönlümüz kilitli. Kalbimize nicedir üst üste kilitler vuruldu. Her kilitle kendimize daha bir yabancılaşıyor, kendimizden daha bir uzaklaşıyoruz. Her kilitle daha bir ağırlaşıyor, hareket edemiyoruz. Ömrümüzü nefes alıp vermeden sürüklüyoruz.

Hiç yüzünü görmeden âşık oldunuz mu birine? Ezelde âşık olmuşum sadece bir isme… ” Bu nasıl iştir ?! ” demeyin… Ben de bilmiyorum, ama oldu işte!Her an şaşılacak işler olmuyor mu yerde ve gökte?
Bir ismin peşinde koştum durdum yıllarca ümitsizce…
Acaba kimdir, bilir miyim, yüzünü görür müyüm? diye…
Ansızın karşılaşıverdim O’nunla zamanın bir yerinde…
Yer ve gökte ararken Öz’de buldum,
Sen’de ararken Ben’de buldum derler ya,
İşte öylesine…

duyarlı olmak için uygulamak lazım
uyaran kardeşlerimiz büyüklerin sözünü uygulamıyorsa...
söz sadece söylenmek için olmamalı bu konu çevremizde hassasiyetinide degişik mecralara çeker oldu...
sadece söylemek için degil uygulamak için....

Çile gâh ömrüme sen’sizliği yerleştiren demlerden geliyorum Örtümün altında kalmış duygularımı boydan boya sulara bırakıyorum şimdi Hava soğuk, ellerim buz kesti her sen çarpışında… Çektim kalemi zülfü yardan…Değdir/me; karalığına bezenmesin gözlerim!

Aşk-ı mecruhum,dayanamam…Arzım hal’e ulaşmaz, şeceresi kalır yokuşlarda…Meftunum sana ey kalbimin iştiyakı!Çilesi ömrüme hediyedir sefil sokakların…Dokunursan düşecek bir nefeslik ömür sermayemden…Melek suretinde görün/me, çığlıklarım sarsar alemi!

Sevgi yok ise, hayat virane


Gönül sohbet ister, kahve bahane


Aşk insanı deli eder, hem divane


Bu sevda başka sevda dostlarım


Hayat bir sırdır, herkes görmez


İttikadı olmayanın, aklı ermez

Gerçekten de, gönülden gönüle pencere vardır
İki insan birbirine gönülden bağlanınca, artık onlar,
birbirinden ayrı değillerdir

Bedenleri birbirinden uzak düşse de gönülleri beraberdir

İki kandilin kapları birbirinden ayrıdır Bitişik değillerdir

Fakat nurları birbirine karışmıştır, birleşmiştir

Hiçbir asık yoktur ki, sevgilisi onu aramadıkça,
sevgilisi ile buluşmayı dilesin